چو گريى و عصيان كنى ز احمقى است * بدين گريه بسيار بايد گريست و نيز در شرح صحيفه مكرر آورده با تصريح به نسبت آن به خود : طناب طول امل بار بند محنتهاست * چو باركش بته بار حرص و آز مرو براى نمونهء طرز شعر او اين چند بيت كافى است زيرا اگر بنقل اشعار او بپردازيم بايد رسالهء مستقلى تدوين كنيم زيرا هيچ مبحثى در محبوب القلوب به نظر نميرسد كه در آن ابياتى از مؤلف و لا اقل بيتى ذكر نشده باشد حتّى ملاحظهء مقدمهء محبوب القلوب كه قسمتى از اشعارش را در آنجا آورده اين امر را روشن مىكند فراجع ان شئت . امر مهم ديگر ابهامى كه در عبارت مصنف ( ره ) نسبت بتاريخ ختم كتاب به نظر ميرسد اين است كه آن را در پتنه از بلاد هند تأليف كرده است و اين تا حدى با مطالب كتاب وفق نميدهد زيرا در اين كتاب از جماعتى از معاريف علماى ايران كه معاصر با مؤلف بوده‌اند مطالبى نقل شده و صريحا به آنها نسبت داده شده بطورى كه به نظر ميرسد كه وى هنگام تأليف در ايران بوده و كتب ايشان در مرأى و منظر وى بوده است زيرا كه يقين ميدانيم كه آن كتب در آن دوره بشهرت كنونى نرسيده بوده و در اقطار و اكناف دنيا چنان منتشر و پخش نشده بوده كه مؤلفى كه در يتنه از بلاد هند تأليف مىكند آنها را در دسترس داشته باشد و از آنها نقل كند و بد نيست كه برخى از اين موارد اشاره كنيم : از مولى محمد تقى مجلسى ( ره ) متوفى در 1070 چنين نام ميبرد ( ص 728 تفسير البهيه مطبوعه در حاشيهء لوامع التنزيل ) : و بعضى از اتقياء متأخرين در حديقة